Dit boekje van Nadia Geerts heeft twee kanten: het vertelt ons eerst haar persoonlijke verhaal in het jaar 2025, dat van een onhandige tweet ("er zijn restaurants open in Gaza") die een ongelooflijke ophef veroorzaakte (ongelooflijk in de zin dat het volkomen onterecht was en werd geïnterpreteerd als het tegenovergestelde van wat het bedoelde); het vertelt ons ook veel meer, voorbij dit onverdiende avontuur: hoe onze democratieën worden overweldigd door de ontkenning van de waarheid, door excessen, door de terugkeer van het monsterlijke beest vanwaar we het het minst verwachtten... De verschuiving van een verschrikkelijke constatering: "de bevolking van Gaza lijdt vreselijk onder deze oorlog" (wat onmiskenbaar is) naar een al even verschrikkelijke conclusie: "de staat Israël moet worden vernietigd."
Het is lastig om dit kleine werk te recenseren! Nadia Geerts heeft alles gezegd, alles tot in detail geanalyseerd, haar zinnen zijn helder, haar argumentatie overtuigend; en wat zij niet zou hebben gezegd, heeft Jean-Pierre Sakoun in zijn voortreffelijke voorwoord gezegd.
Een paar regels, maar wel een of twee ideeën die benadrukt kunnen worden.
Ik wil graag de kracht van de verbeelding benadrukken die in deze "affaire" aan het werk is: aangezien ons verteld wordt dat er een genocide gaande is in Gaza, dat er opzettelijk hongersnood wordt gecreëerd om alle inwoners uit te roeien, hoe kunnen er dan restaurants open zijn? De lezer van de activistische pers ziet beelden voor zich van hongersnoden in Afrika, van Biafraanse kinderen met opgezwollen buiken door kwashiorkor; ze hebben dergelijke foto's niet in Gaza gezien, maar ze verbeelden zich het... En bijgevolg kan Nadia Geerts zich alleen maar vergissen: er kunnen geen restaurants open zijn, aangezien er hongersnood heerst. En de omgekeerde redenering is onmogelijk in een geest die is gehard door deze eenzijdige waarheid: als er restaurants open zijn, is dat omdat een fractie van de bevolking zich vol eet... ten koste van de ontberingen die dit de meerderheid van de bevolking oplegt. De vijanden zijn dus veranderd: het zijn niet langer degenen die zich volproppen terwijl anderen de basisbehoeften ontberen, maar degenen die dat zeggen. Nadia Geerts zei wat ze zag: erger nog, ze zag wat ze zag, wat een hele angstige meute weigert te zien.
Het is ook belangrijk om de massahysterie te benadrukken, de perverse gevolgen van het behoren tot een groep: 10.000 mensen tekenden een petitie tegen haar, maar hoeveel mensen hadden nagedacht voordat ze tekenden? Hoeveel mensen probeerden de betekenis van deze ongelukkige tweet te begrijpen? Hoeveel mensen gingen controleren of er daadwerkelijk restaurants open waren in Gaza? Het duurde... feiten controleren Later onderzochten Vlaamse, Duitse en Franse journalisten (maar niet de Franstalige Belgen!) de zaak en ontdekten dat ze de waarheid had gesproken, dat deze waarheid in tegenspraak was met de heersende opvattingen over het leven in Gaza… Bieden ze hun excuses aan? Gaven ze simpelweg toe dat ze het mis hadden? Helemaal niet! De sinistere reactie van de Le Soir-journaliste die de kiem van de waarheid had gelegd, laat zien dat de waarheid alleen vervaagt als ze niet gebruikt wordt.
In 120 zeer persoonlijke pagina's vat Nadia Geerts de afschuwelijke situatie samen waarin westerse democratieën zich hebben gestort, waar de rede tekortschiet; wanneer ze over zichzelf spreekt, spreekt ze over ons.
