Meer informatie  Aangeboden artikel Omdat we niet alleen kunnen leven, zoeken we soms de cocon van onszelf door erbij te horen. Maar het is duidelijk dat de virulentie van kleine groepen vaak zo intens wordt dat deze omslaat in ideologische onverzettelijkheid. In naam van een rechtvaardige zaak, bijvoorbeeld de ecologie, worden sommigen onrechtvaardig (kunstwerken vernielen, wegen blokkeren of auto’s schaamteloos beschadigen). In naam van het antiracisme worden sommigen racistisch (zie racisme in iedere blanke). In naam van het feminisme worden sommigen antifeministen (vrouwen waarderen simpelweg omdat ze vrouw zijn, wat gelijkheid in stand houdt). Wat de voorbeelden ook mogen zijn, achter deze kolonies van indieners en levenslange opstandelingen, verenigd onder de vlag van het slachtofferschap, klinkt hetzelfde lied. Die van hatelijke bitterheid die aanzet tot deconstructie, vernietiging, schade, zonder ooit te bouwen. Maar het goede laten zien doe je niet door het tegenovergestelde te laten zien. Dit is wat Nietzsche aan de kaak stelde met het idee van ‘reactieve kracht’, die alleen ontstaat door oppositie, een ijdele en ineffectieve techniek. Waarom blijven deze facties dan volharden in deze impasse, die nog nooit iemand heeft verleid of overtuigd? Zou het behoren tot wat zij denken dat het kamp van het goede is, hen de troost bieden eindelijk iemand en een goed mens te zijn? Een dogmatische fout is de fout die het bestaan ​​van ergens bij horen afleidt. Bestaan ​​is jezelf worden, jezelf individualiseren. Erbij horen is jezelf identificeren en een voorbeeld van jezelf zijn. Identificatie speelt zeker een rol bij individualisering, zonder daartoe echter te worden gereduceerd, anders zou identiteit alleen maar verdubbeling zijn. Laten we daarom op geen enkele manier bang zijn voor deze agglutinistische fanatici die bestaan ​​en gehoorzaamheid verwarren, zonder in te zien dat de chaos waarnaar ze streven alleen maar hun eigen nietigheid onthult. 

“Dit bericht is een samenvatting van onze informatiemonitoring”