Meer informatie Enige tijd geleden werd ik, in mijn hoedanigheid van lid van het RRA-netwerk (Onderzoeksnetwerk tegen racisme en antisemitisme), gecontacteerd door mijn vriendin Fadila Maaroufi, medeoprichter van Café Laïque in Brussel, vrijwel de enige publieke persoon in België die strijdt tegen de radicale islam en de anti-joodse haat en die deze strijd leidt met gevaar voor zijn leven[1].
Mevrouw Maaroufi gaf mij de getuigenissen van verschillende Belgische Joodse families, die, in de steek gelaten door instellingen, genegeerd door de media, tot zwijgen gebracht door politieke consensus, zich tot haar wendden om troost maar ook toevlucht te zoeken binnen het establishment, dat al het doelwit was van fundamentalisten van allemaal strepen. Het zou grappig zijn als het niet tragisch was. (De enige persoon die luid haar stem verheft om openlijk over het moslimantisemitisme in België te spreken, is een vrouw die is opgegroeid in een moslimomgeving).
Ik kreeg de kans om rechtstreeks getuigenissen van deze families te verzamelen. Hun verhalen, ondersteund door de officiële documenten van de instellingen die hen openlijk in de steek laten, voorspellen niet veel optimisme voor de toekomst van de joden in België, maar ook voor het lot van agnostici, atheïsten en andere secularisten die hun mond niet langer durven open te doen uit angst voor gevaar. hun baan verliezen, zonder inkomen blijven en het onderwerp zijn van lastercampagnes op sociale media van islamisten en hun extreem-linkse bondgenoten. Hieraan moet worden toegevoegd dat joden nog steeds het doelwit blijven van Belgisch extreemrechts, dat niets lijkt te hebben afgezworen van zijn seksistische tradities. (Rexisme is een politieke beweging met katholieke inspiratie, opgericht door Léon Degrelle, die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog met het nazisme sloot.).
Jonge Belgische Joden en school
De bevindingen van de specialisten zijn duidelijk over de Belgische instellingen en hun totale ontkenning van antisemitisme:
“In België is er geen wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd naar de kwestie van antisemitisme op scholen. Het is waar dat deze vraag in België sinds 1945 een blinde vlek is. Het onderwerp verdeelt zich niet, het wordt eenvoudigweg in stilte genegeerd, zowel door de politieke wereld als door de media en academici. Het bloedbad dat in 2014 het Joods Museum in Brussel trof, veranderde niets, het veroorzaakte geen bijzonder bewustzijn. Politici en journalisten weten echter dat tot nu toe alleen specifiek Joodse plaatsen – inclusief kinderdagverblijven, scholen en jeugdbewegingen – onderworpen zijn aan dagelijks militair toezicht en dat zogenaamd Joodse studenten het onderwerp zijn geweest van intimidatie”[2].
In 2018 hekelde Yohan Benizri, de voorzitter van het Coördinatiecomité van Joodse Organisaties in België, niet alleen de ontkenning, maar ook de “expliciete weigering om antisemitisme aan de kaak te stellen”[4].
Als voorbeeld zijn hier twee belangrijke gevallen. Claude[5], een joodse jongen, een atheïst, vertelt over zijn afkomst op de katholieke school waar hij studeerde. Hij wordt onmiddellijk het doelwit van antisemitische aanvallen van enkele van zijn kameraden. Als ze het zien, vragen ze: "Dus het is gasachtig?" », brengen de Nazi-groet als ze hem passeren, zenden Nazi-gezangen uit op smartphones op het schoolplein. In plaats van te zeggen: “Degrelle [6] ga weg uit deze binnenplaats!” » het katholieke schoolbedrijf, waarvan de naam hier uit christelijke naastenliefde niet bekend zal worden gemaakt, ‘beveelt’ ouders aan om ‘van school te veranderen’ in ‘het belang van de leerling’. Laten we erop wijzen dat de school zichzelf ‘inclusief’ verklaarde, maar duidelijk in de stijl van Sint-Paulus vóór Vaticanum II, dat wil zeggen voor iedereen, behalve voor de joden.
De ouders van Claude vinden een niet-confessionele school in een prachtige wijk van Brussel, waar sociale diversiteit gegarandeerd is. En de beproeving begint opnieuw, maar deze keer krijgt het antisemitische entertainment een inmiddels vertrouwd uiterlijk, bekender dan dat van extreemrechts. Dit komt omdat Claude de enige Belg in de klas is, geboren in België. Tot nu toe is er niets zorgwekkends gebeurd. De vermenging van bevolkingsgroepen is normaal, en diversiteit, vermenging en ander samenleven zijn het credo van alle Europese instellingen. Deze termen worden in feite van 's ochtends tot 's avonds rondgegooid door de Europese commissies die op een steenworp afstand liggen van de school waar de gebeurtenissen plaatsvinden waarover we gaan vertellen.
Op deze nieuwe niet-confessionele school is de overgrote meerderheid van de leerlingen moslim. Zodra ze vernemen dat Claude Joods is, blijft ‘de vuile Jood’ meteen aan hem plakken. De ouders klagen, Claude ook, maar Claude's school moet bedenken dat dit een normale uiting is. De zeer geleerde Franse inheemse socioloog Nacira Guénif heeft immers al publiekelijk uitgelegd dat ‘soort Jood’ niet gelijk staat aan haat tegen Joden[7]. (Nee, maar alleen wat negatief, slecht, vies, stinkend, abject, enz. is). Buiten school wordt Claude vaak achtervolgd door zijn “vrienden”, beledigd, “Jood, Jood, Jood” genoemd….
Maar dat is niet alles. Claude is, afgezien van de misdaad dat hij als jood geboren is, een overtuigd atheïst. En hij verbergt het niet en bekritiseert openlijk religie, in feite alle religies, in de context van de... burgerschapscursus. De leerlingen die in de klas aanwezig zijn, zeggen dan in aanwezigheid van de leraar tegen hem: “Wij zullen je bekeren, kind van de duivel, ongelovige, je zult branden in de hel”. Een Jood en een ongelovige is te veel voor een moslimklas op een niet-confessionele school. Maar Claude geeft niet toe, benadrukt hij: ‘religie is eeuwenoude onzin.’
Wat doet de docent tijdens deze uitwisseling? Hij zegt dat het niet goed is om religies te bekritiseren. Een gespecialiseerde onderwijzer dreigt Claude “problemen te krijgen met de wet als hij religie blijft bekritiseren”. Een student dreigt zijn vader mee te nemen “om Claude het secularisme te onderwijzen”. Claude wordt door de school bestraft voor zijn opmerkingen met een misleidende verklaring, voor ons, de Fransen: hij gaf zijn mening over religie ondanks de “opmerkingen van zijn opvoeder”. Vervolgens wordt hij een paar dagen geschorst van school.
De ouders van deze jongen halen hem uiteindelijk van school, omdat ze vrezen voor zijn fysieke en psychologische integriteit.
Een andere getuigenis is heel interessant: in een andere Belgische school wordt een joodse jongen op het schoolplein door zijn klasgenoten ‘bekeerd’. Degenen die het weten, weten dat de islam een inclusieve religie is, dat deze voor iedereen bedoeld is, en dat elke jood een onbewuste moslim is. (Moslim betekent in het Arabisch: onderworpen aan Allah, en volgeling van de islamitische religie, de religie van onderwerping aan de God van de Koran).
De elegante oplossing werd gevonden door de liefdadige vriend, die, om zijn klasgenoot de aan de Joden beloofde hel te besparen, hem ‘bekeerde’ tot een ‘moslim’, door in zijn plaats de woorden van de shahada (geloofsbelijdenis) uit te spreken. We zouden erom kunnen lachen, de kinderen hebben tenslotte plezier, maar deze gebeurtenis is een absoluut en zeer naïef teken van intolerantie, islamitische intolerantie ten opzichte van het anders-zijn en angst voor de islam die de Belgische onderwijsinstellingen ervaren.
De onderwijsinstelling is daar zo bang voor dat ze een Jood het liefst van school weghoudt om de rust en het respect voor ‘religies’ niet te verstoren. Ik blijf erbij: het probleem is dat het geen kwestie is van het naast elkaar bestaan van ‘religies’, maar van de totale onderwerping aan islamitische eisen door middel van angst. Angst die ons dwingt enkele offers te brengen, met name die van de Joden.
Door ze op te offeren, door te zwijgen over wat er met hen gebeurt, door de ogen te sluiten voor antisemitische beledigingen, slaan we twee vliegen in één klap: we bevredigen de oude inheemse antisemieten, in de stijl van Léon Degrelle, en we Geloof dat we de moslims overhalen. Belgen kennen de Armeense grap niet: “laten we onze Joden behouden!” » (Omdat na de Joden altijd de beurt aan de anderen komt, heeft de geschiedenis dit aangetoond zonder zichzelf ooit te ontkennen).
Islam, fobie
Het islamitische antisemitisme heeft het gedrag bepaald, net als het christelijke antisemitisme in het verleden, en heeft niet alleen angst aangewakkerd bij de Joden, maar vooral bij degenen die stevige maatregelen moeten nemen om hun burgers te beschermen.
In België praten we echter niet graag over antisemitisme, zoals blijkt uit de hierboven aangehaalde studie. En we houden van Joden, vooral als ze dood zijn, bij voorkeur tijdens de Shoah. De Belgische joden zijn verstikkend en het establishment moedigt en versterkt deze verstikking krachtig aan, omdat het ‘islamofoob’ is in de etymologische zin, dat wil zeggen: het is bang voor de islam.
Hoe kunnen we anders verklaren dat de Belgische instellingen zo stil zijn over het ongeremde islamitische antisemitisme dat gedijt op scholen, op straat, op universiteiten? Hoe kunnen we de strafmaatregelen verklaren die de schoolleiding tegen een atheïstische leerling heeft genomen als hij kritiek uitte op religie? Waarom wordt hij gestraft? Omdat we religies moeten respecteren, staat in de brief aan de ouders van deze jongen.
In de Belgische taal betekent ‘respect’ zwijgen, geen kritisch denken tonen, en instorten in een vals consensuele, schaapachtige ‘neutraliteit’. Omdat dit duidelijk moslimstudenten mishaagt. De niet-confessionele Belgische school, waar we het hier over hebben, heeft zichzelf daarom de taak gegeven om domme jonge mensen op te voeden, verstoken van enig vermogen tot analytisch redeneren. “Vuile atheïst”, “kind van de duivel”, “vuile Jood”, dit zijn beledigingen die een middelbare scholier die kritiek uitte op religie op een niet-confessionele school moest verduren. En er werd geen stem verheven ter verdediging ervan, noch ter verdediging van de vrijheid om religie te bekritiseren.
Wij begrijpen de stilte (of beter gezegd de verontwaardiging) van de gelovige studenten; in het geval van de instelling is het bang. Angst om te zeggen, angst om te denken, angst om het anders-zijn in twijfel te trekken, die van de islam in het bijzonder, zijn grondslagen, zijn afwijzing van de Ander, zijn zekerheden, zijn kracht en zijn streven naar universaliteit. Ze is bang voor deze Ander die het heel goed weet, en die kan doen wat ze wil: gedwongen bekeringen nabootsen, halal vlees eisen in kantines, elke kritiek op haar praktijken verbieden, omdat de instelling bang is.
Het instituut ontwijkt zijn verantwoordelijkheid door te geloven ‘vrede te hebben’, maar wat het niet begrijpt is dat elke daad van lafheid, zoals het uitsluiten van een Jood voor ‘zijn welzijn’, niet slechts een teken is van zijn eigen zwakte. , van zijn onvermogen om de situatie te beheersen door het opleggen van common law. België is een land van consensuele stilte. En dit begint overal bekend te worden.
En toch is er geen tekort aan waarschuwingen, ingediende klachten en geschreven werken over de val van het Europese humanisme en de blootstelling van de joden aan islamitische wraakzucht. Waar wachten de Belgische instellingen op? Dat alle Joden hun land verlaten uit angst dagelijks te worden aangevallen, zoals dertien eeuwen lang het geval was in de Arabische landen, en twintig eeuwen lang in Europa? Dat ze zich bekeren tot de islam, via de magie van een ritueel dat is uitgevaardigd door een moslimstudent? Misschien zal dit gebeuren, de Joden zullen vertrekken, een ex-moslim Fadila Maaroufi zal niet genoeg zijn om hen te steunen, maar de Belgen zullen de volgende op de lijst zijn. Inshallah.
[1] Met de dood bedreigd door bepaalde leden van de moslimgemeenschap, officieel door Daesh, geboycot door de Belgische media, genegeerd door zogenaamde antiracistische instellingen.
[2] https://www.jean-jaures.org/publication/liberalisme-culturel-conservatisme-et-antisemitisme-en-immersion-chez-la-jeunesse-belge/
[3] https://www.lalibre.be/debats/opinions/2021/03/25/a-bruxelles-les-jeunes-croyants-ont-plus-de-prejuges-et-sont-plus-conservateurs-que-les-autres-TBVG6D5LOJFOXPLVL2KZJO32ZQ/
[4 https://www.ccojb.be/communique/assises-sur-le-racisme
[5] De voornaam is gewijzigd
[6] Léon Degrelle is de grondlegger van de Rexistische beweging in België. SS-Obersturmbannführer en Volksführer der Wallonen beëindigde hij in 1994 op vreedzame wijze zijn leven in Spanje, zonder zich zorgen te maken.
[7] Le Monde, 27 januari 2017 “Historicus Georges Bensoussan geconfronteerd met antiracistische verenigingen”
Enige tijd geleden werd ik, in mijn hoedanigheid van lid van het RRA-netwerk (Onderzoeksnetwerk tegen racisme en antisemitisme), gecontacteerd door mijn vriendin Fadila Maaroufi, medeoprichter van Café Laïque in Brussel, vrijwel de enige publieke persoon in België die strijdt tegen de radicale islam en de anti-joodse haat en die deze strijd leidt met gevaar voor zijn leven[1].
Mevrouw Maaroufi gaf mij de getuigenissen van verschillende Belgische Joodse families, die, in de steek gelaten door instellingen, genegeerd door de media, tot zwijgen gebracht door politieke consensus, zich tot haar wendden om troost maar ook toevlucht te zoeken binnen het establishment, dat al het doelwit was van fundamentalisten van allemaal strepen. Het zou grappig zijn als het niet tragisch was. (De enige persoon die luid haar stem verheft om openlijk over het moslimantisemitisme in België te spreken, is een vrouw die is opgegroeid in een moslimomgeving).
Ik kreeg de kans om rechtstreeks getuigenissen van deze families te verzamelen. Hun verhalen, ondersteund door de officiële documenten van de instellingen die hen openlijk in de steek laten, voorspellen geen optimistische verwachtingen voor de toekomst van de joden in België, maar ook voor het lot van agnostici, atheïsten en andere secularisten die hun mond niet langer durven open te doen uit angst voor gevaar. hun baan verliezen, zonder inkomen blijven en het onderwerp zijn van lastercampagnes op sociale media van islamisten en hun extreem-linkse bondgenoten.
Hieraan moet worden toegevoegd dat joden nog steeds het doelwit blijven van Belgisch extreemrechts, dat niets lijkt te hebben afgezworen van zijn seksistische tradities. (Rexisme is een politieke beweging met katholieke inspiratie, opgericht door Léon Degrelle, die zich tijdens de Tweede Wereldoorlog met het nazisme sloot.).
Jonge Belgische Joden en school
De bevindingen van de specialisten zijn duidelijk over de Belgische instellingen en hun totale ontkenning van antisemitisme:
“In België is er geen wetenschappelijk onderzoek uitgevoerd naar de kwestie van antisemitisme op scholen. Het is waar dat deze vraag in België sinds 1945 een blinde vlek is. Het onderwerp verdeelt zich niet, het wordt eenvoudigweg in stilte genegeerd, zowel door de politieke wereld als door de media en academici. Het bloedbad dat in 2014 het Joods Museum in Brussel trof, veranderde niets, het veroorzaakte geen bijzonder bewustzijn. Politici en journalisten weten echter dat tot nu toe alleen specifiek Joodse plaatsen – inclusief kinderdagverblijven, scholen en jeugdbewegingen – onderworpen zijn aan dagelijks militair toezicht en dat zogenaamd Joodse studenten het onderwerp zijn geweest van intimidatie”[2].
In 2018 hekelde Yohan Benizri, de voorzitter van het Coördinatiecomité van Joodse Organisaties in België, niet alleen de ontkenning, maar ook de “expliciete weigering om antisemitisme aan de kaak te stellen”[4].
Als voorbeeld zijn hier twee belangrijke gevallen. Claude[5], een joodse jongen, een atheïst, vertelt over zijn afkomst op de katholieke school waar hij studeerde. Hij wordt onmiddellijk het doelwit van antisemitische aanvallen van enkele van zijn kameraden. Als ze het zien, vragen ze: "Dus het is gasachtig?" », brengen de Nazi-groet als ze hem passeren, zenden Nazi-gezangen uit op smartphones op het schoolplein. In plaats van te zeggen: “Degrelle [6] ga weg uit deze binnenplaats!” » het katholieke schoolbedrijf, waarvan de naam hier uit christelijke naastenliefde niet bekend zal worden gemaakt, ‘beveelt’ ouders aan om ‘van school te veranderen’ in ‘het belang van de leerling’. Laten we erop wijzen dat de school zichzelf ‘inclusief’ verklaarde, maar duidelijk in de stijl van Sint-Paulus vóór Vaticanum II, dat wil zeggen voor iedereen, behalve voor de joden.
De ouders van Claude vinden een niet-confessionele school in een prachtige wijk van Brussel, waar sociale diversiteit gegarandeerd is. En de beproeving begint opnieuw, maar deze keer krijgt het antisemitische entertainment een inmiddels vertrouwd uiterlijk, bekender dan dat van extreemrechts. Dit komt omdat Claude de enige Belg in de klas is, geboren in België. Tot nu toe is er niets zorgwekkends gebeurd. De vermenging van bevolkingsgroepen is normaal, en diversiteit, vermenging en ander samenleven zijn het credo van alle Europese instellingen. Deze termen worden in feite van 's ochtends tot 's avonds rondgegooid door de Europese commissies die op een steenworp afstand liggen van de school waar de gebeurtenissen plaatsvinden waarover we gaan vertellen.
Op deze nieuwe niet-confessionele school is de overgrote meerderheid van de leerlingen moslim. Zodra ze vernemen dat Claude Joods is, blijft ‘de vuile Jood’ meteen aan hem plakken. De ouders klagen, Claude ook, maar Claude's school moet bedenken dat dit een normale uiting is. De zeer geleerde Franse inheemse socioloog Nacira Guénif heeft immers al publiekelijk uitgelegd dat ‘soort Jood’ niet gelijk staat aan haat tegen Joden[7]. (Nee, maar alleen wat negatief, slecht, vies, stinkend, abject, enz. is). Buiten school wordt Claude vaak achtervolgd door zijn “vrienden”, beledigd, “Jood, Jood, Jood” genoemd….
Maar dat is niet alles. Claude is, afgezien van de misdaad dat hij als jood geboren is, een overtuigd atheïst. En hij verbergt het niet en bekritiseert openlijk religie, in feite alle religies, in de context van de... burgerschapscursus. De leerlingen die in de klas aanwezig zijn, zeggen dan in aanwezigheid van de leraar tegen hem: “Wij zullen je bekeren, kind van de duivel, ongelovige, je zult branden in de hel”. Een Jood en een ongelovige is te veel voor een moslimklas op een niet-confessionele school. Maar Claude geeft niet toe, benadrukt hij: ‘religie is eeuwenoude onzin.’
Wat doet de docent tijdens deze uitwisseling? Hij zegt dat het niet goed is om religies te bekritiseren. Een gespecialiseerde onderwijzer dreigt Claude “problemen te krijgen met de wet als hij religie blijft bekritiseren”. Een student dreigt zijn vader mee te nemen “om Claude het secularisme te onderwijzen”. Claude wordt door de school bestraft voor zijn opmerkingen met een misleidende verklaring, voor ons, de Fransen: hij gaf zijn mening over religie ondanks de “opmerkingen van zijn opvoeder”. Vervolgens wordt hij een paar dagen geschorst van school.
De ouders van deze jongen halen hem uiteindelijk van school, omdat ze vrezen voor zijn fysieke en psychologische integriteit.
Een andere getuigenis is heel interessant: in een andere Belgische school wordt een joodse jongen op het schoolplein door zijn klasgenoten ‘bekeerd’. Degenen die het weten, weten dat de islam een inclusieve religie is, dat deze voor iedereen bedoeld is, en dat elke jood een onbewuste moslim is. (Moslim betekent in het Arabisch: onderworpen aan Allah, en volgeling van de islamitische religie, de religie van onderwerping aan de God van de Koran).
De elegante oplossing werd gevonden door de liefdadige vriend, die, om zijn klasgenoot de aan de Joden beloofde hel te besparen, hem ‘bekeerde’ tot een ‘moslim’, door de woorden van de shahada (geloofsbelijdenis) in de plaats. We zouden erom kunnen lachen, de kinderen hebben tenslotte plezier, maar deze gebeurtenis is een absoluut en zeer naïef teken van intolerantie, islamitische intolerantie ten opzichte van het anders-zijn en angst voor de islam die de Belgische onderwijsinstellingen ervaren.
De onderwijsinstelling is daar zo bang voor dat ze een Jood het liefst van school weghoudt om de rust en het respect voor ‘religies’ niet te verstoren. Ik blijf erbij: het probleem is dat het geen kwestie is van het naast elkaar bestaan van ‘religies’, maar van de totale onderwerping aan islamitische eisen door middel van angst. Angst die ons dwingt enkele offers te brengen, met name die van de Joden.
Door ze op te offeren, door te zwijgen over wat er met hen gebeurt, door de ogen te sluiten voor antisemitische beledigingen, slaan we twee vliegen in één klap: we bevredigen de oude inheemse antisemieten, in de stijl van Léon Degrelle, en we Geloof dat we de moslims overhalen. Belgen kennen de Armeense grap niet: “laten we onze Joden behouden!” » (Omdat na de Joden altijd de beurt aan de anderen komt, heeft de geschiedenis dit aangetoond zonder zichzelf ooit te ontkennen).
Islam, fobie
Het islamitische antisemitisme heeft het gedrag bepaald, net als het christelijke antisemitisme in het verleden, en heeft niet alleen angst aangewakkerd bij de Joden, maar vooral bij degenen die stevige maatregelen moeten nemen om hun burgers te beschermen.
In België praten we echter niet graag over antisemitisme, zoals blijkt uit het hierboven aangehaalde onderzoek. En we houden van Joden, vooral als ze dood zijn, bij voorkeur tijdens de Holocaust. De Belgische joden zijn verstikkend en het establishment moedigt en versterkt deze verstikking krachtig aan, omdat het ‘islamofoob’ is in de etymologische zin, dat wil zeggen: het is bang voor de islam.
Hoe kunnen we anders verklaren dat de Belgische instellingen zo stil zijn over het ongeremde islamitische antisemitisme dat gedijt op scholen, op straat, op universiteiten? Hoe kunnen we de strafmaatregelen verklaren die de schoolleiding tegen een atheïstische leerling heeft genomen als hij kritiek uitte op religie? Waarom wordt hij gestraft? Omdat we religies moeten respecteren, staat in de brief aan de ouders van deze jongen.
In de Belgische taal betekent ‘respect’ zwijgen, geen kritisch denken tonen, en instorten in een vals consensuele, schaapachtige ‘neutraliteit’. Omdat dit duidelijk moslimstudenten mishaagt. De niet-confessionele Belgische school, waar we het hier over hebben, heeft zichzelf daarom de taak gegeven om domme jonge mensen op te voeden, verstoken van enig vermogen tot analytisch redeneren. “Vuile atheïst”, “kind van de duivel”, “vuile Jood”, dit zijn beledigingen die een middelbare scholier die kritiek uitte op religie op een niet-confessionele school moest verduren. En er werd geen stem verheven ter verdediging ervan, noch ter verdediging van de vrijheid om religie te bekritiseren.
Wij begrijpen de stilte (of beter gezegd de verontwaardiging) van de gelovige studenten; in het geval van de instelling is het bang. Angst om te zeggen, angst om te denken, angst om het anders-zijn in twijfel te trekken, die van de islam in het bijzonder, zijn grondslagen, zijn afwijzing van de Ander, zijn zekerheden, zijn kracht en zijn streven naar universaliteit. Ze is bang voor deze Ander die het heel goed weet, en die kan doen wat ze wil: gedwongen bekeringen nabootsen, halal vlees eisen in kantines, elke kritiek op haar praktijken verbieden, omdat de instelling bang is.
Het instituut ontwijkt zijn verantwoordelijkheid door te geloven ‘vrede te hebben’, maar wat het niet begrijpt is dat elke daad van lafheid, zoals het uitsluiten van een Jood voor ‘zijn welzijn’, niet slechts een teken is van zijn eigen zwakte. , van zijn onvermogen om de situatie te beheersen door het opleggen van common law. België is een land van consensuele stilte. En dit begint overal bekend te worden.
En toch is er geen tekort aan waarschuwingen, ingediende klachten en geschreven werken over de val van het Europese humanisme en de blootstelling van de joden aan islamitische wraakzucht. Waar wachten de Belgische instellingen op? Dat alle Joden hun land verlaten uit angst dagelijks te worden aangevallen, zoals dertien eeuwen lang het geval was in de Arabische landen, en twintig eeuwen lang in Europa? Dat ze zich bekeren tot de islam, via de magie van een ritueel dat is uitgevaardigd door een moslimstudent? Misschien zal dit gebeuren, de Joden zullen vertrekken, een ex-moslim Fadila Maaroufi zal niet genoeg zijn om hen te steunen, maar de Belgen zullen de volgende op de lijst zijn. Inshallah.
[1] Met de dood bedreigd door bepaalde leden van de moslimgemeenschap, officieel door Daesh, geboycot door de Belgische media, genegeerd door zogenaamde antiracistische instellingen.
[2] https://www.jean-jaures.org/publication/liberalisme-culturel-conservatisme-et-antisemitisme-en-immersion-chez-la-jeunesse-belge/
[3] https://www.lalibre.be/debats/opinions/2021/03/25/a-bruxelles-les-jeunes-croyants-ont-plus-de-prejuges-et-sont-plus-conservateurs-que-les-autres-TBVG6D5LOJFOXPLVL2KZJO32ZQ/
[4 https://www.ccojb.be/communique/assises-sur-le-racisme
[5] De voornaam is gewijzigd
[6] Léon Degrelle is de grondlegger van de Rexistische beweging in België. SS-Obersturmbannführer en Volksführer der Wallonen beëindigde hij in 1994 op vreedzame wijze zijn leven in Spanje, zonder zich zorgen te maken.
[7] Le Monde, 27 januari 2017 “Historicus Georges Bensoussan geconfronteerd met antiracistische verenigingen”
“Dit bericht is een samenvatting van onze informatiemonitoring”