Meer informatie CLARA DUPRÉ De eerste keer dat ik androgyner durfde over te komen, was de dag dat ik mijn hoofd schoor, 16 november 2020. Het vertegenwoordigt een heel belangrijk moment voor mij: ik nam afscheid van een symbool van mijn ongemak. Ik kon mijn haar niet meer zien en ik wilde tussen genres bewegen, om me vrijer te voelen. Ik had het idee tijdens de bevalling al aan mijn ouders gepresenteerd en het was een categorisch “nee” van hen! Dus werd ik gedwongen het achter hun rug om te doen, op een maandagochtend nadat ze naar hun werk waren vertrokken, terwijl ik thuis was met een deel van mijn lessen op afstand. Ik was 15 jaar oud, ik zat nog op de middelbare school, in Dinan (Côtes-d'Armor). Toen mijn ouders 's avonds thuiskwamen, hadden ze er een hekel aan. Mijn vader was boos, hij sprak nauwelijks tegen mij. Mijn moeder flapte eruit: ‘Oh nee, dat heb je niet gedaan…’ Ik, misschien onbeschaamd, vertelde hen dat ze mijn haar niet terug op mijn hoofdhuid gingen lijmen. Deze aflevering was een van de eerste dingen die ik deed om mijn excentriciteit te laten gelden: ik doe wat ik wil en ik laat anderen niet over mijn lichaamsbouw beslissen. Terugkijkend vinden mijn ouders het nu heel goed bij mij passen. Ik zou zeggen dat ik genderfluïde ben: ik schommel tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid, het is behoorlijk vloeibaar en vaag. Ik ben geen cisgender persoon, ik zweef daar doorheen. Mensen mogen mij ‘hij’ of ‘zij’ noemen, het maakt mij niet uit, ik herken mezelf in alles. Net zoals ik mezelf als panseksueel beschouw: voor mij bestaat fysieke of romantische aantrekkingskracht ongeacht het geslacht van de persoon. Ik voel me aangetrokken tot een persoonlijkheid, een glimlach, een lach... Het maakt niet uit wat de persoon tussen zijn benen heeft of welke voornaamwoorden hij gebruikt. “Ik voel me eindelijk gevierd om wie ik ben” Voordat ik mijn haar scheerde, had ik al een eerste trigger gehad, een soort vlindereffect, zonder welke mijn leven totaal anders had kunnen zijn. In de tweede klas nam mijn leraar Frans ons mee naar een kortfilmfestival. Waaronder de film Masculine, geregisseerd door Zoé Chadeau en geschreven door Maxime Lavalle. Het is het verhaal van een jonge homoseksuele man die thuiskomt van een feestje met een dragqueen. Er is een scène waarin de dragqueen een minishow doet met het nummer Y Crois-tu van Fishbach, waar ik van hou. Het maakte iets in mij wakker, een echte aantrekkingskracht op deze omgeving. Ik begreep dat ik het beeld wilde hebben van dit mystieke, onwerkelijke, overdreven wezen, dat op een schilderij lijkt. Behalve dat, met de middelbare school en mijn ouders in de buurt, bleef ik terughoudend. Je hebt nog 63.89% van dit artikel te lezen. De rest is gereserveerd voor abonnees.
De eerste keer dat ik androgyner durfde over te komen was de dag dat ik mijn hoofd schoor, 16 november 2020. Het vertegenwoordigt een heel belangrijk moment voor mij: ik nam afscheid van een symbool van mijn ongeluk. Ik kon mijn haar niet meer zien en ik wilde tussen genres bewegen, om me vrijer te voelen.
Ik had het idee al tijdens de bevalling aan mijn ouders gepresenteerd en het was een categorisch “nee” van hen! Dus werd ik gedwongen het achter hun rug om te doen, op een maandagochtend nadat ze naar hun werk waren vertrokken, terwijl ik thuis was met een deel van mijn lessen op afstand. Ik was 15 jaar oud, ik zat nog op de middelbare school, in Dinan (Côtes-d'Armor).
Toen mijn ouders 's avonds thuiskwamen, hadden ze er een hekel aan. Mijn vader was boos, hij sprak nauwelijks tegen mij. Mijn moeder flapte eruit: ‘Oh nee, dat heb je niet gedaan…’ Ik, misschien onbeschaamd, vertelde hen dat ze mijn haar niet terug op mijn hoofdhuid gingen lijmen. Deze aflevering was een van de eerste dingen die ik deed om mijn excentriciteit te laten gelden: ik doe wat ik wil en ik laat anderen niet over mijn lichaamsbouw beslissen. Terugkijkend vinden mijn ouders het nu heel goed bij mij passen.
Ik zou dat zeggen hij suis geslachtsvloeistof : Ik schommel tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid, het is nogal vloeiend en vaag. Ik ben geen cisgender persoon, ik zweef daar doorheen. Mensen mogen mij ‘hij’ of ‘zij’ noemen, het maakt mij niet uit, ik herken mezelf in alles. Net zoals ik mezelf als panseksueel beschouw: voor mij bestaat fysieke of romantische aantrekkingskracht ongeacht het geslacht van de persoon. Ik voel me aangetrokken tot een persoonlijkheid, een glimlach, een lach... Het maakt niet uit wat de persoon tussen zijn benen heeft of welke voornaamwoorden hij gebruikt.
“Ik voel me eindelijk gevierd om wie ik ben”
Voordat ik mijn haar ging scheren, had ik al een eerste trigger gehad, een soort vlindereffect, zonder welke mijn leven totaal anders had kunnen zijn.
In de tweede klas nam mijn leraar Frans ons mee naar een kortfilmfestival. Waaronder de film Mannelijk, geregisseerd door Zoé Chadeau en geschreven door Maxime Lavalle. Het is het verhaal van een jonge homoseksuele man die thuiskomt van een feestje met een dragqueen. Er is een scène waarin de dragqueen een minishow bij het nummer doet Geloof je het, van Fishbach, waar ik van hou. Het maakte iets in mij wakker, een echte aantrekkingskracht op deze omgeving. Ik begreep dat ik het beeld wilde hebben van dit mystieke, onwerkelijke, overdreven wezen, dat op een schilderij lijkt. Behalve dat, met de middelbare school en mijn ouders in de buurt, bleef ik terughoudend.
Je hebt nog 63.89% van dit artikel te lezen. De rest is gereserveerd voor abonnees.
“Dit bericht is een samenvatting van onze informatiemonitoring”
