Meer informatie  DiscriminatieArtikel gereserveerd voor abonneesLGBT +bestandDoor een gebrek aan wetgeving die alle wereldfederaties gemeen hebben, is de aanwezigheid van transvrouwen ongelijk, afhankelijk van de disciplines. Een discriminerende en gepolitiseerde situatie waar veel atleten iets minder dan een jaar voor de Olympische Spelen in Parijs het slachtoffer van zijn. door Romain Métairie en Sascha Garciagepubliceerd op 18 mei 2023 om 19 uur Op 49 mei won wielrenner Austin Killips, 1, de Tour de Gila na vijf dagen racen in de bergen van New Mexico. De wedstrijd mag dan relatief vertrouwelijk zijn, voor de Amerikaan is het een dubbele overwinning: voor het eerst in de wielergeschiedenis wint een transgenderrenster een internationale vrouwenetappekoers. De symboliek is sterk en de fietser valt binnen de regels. Austin Killips is een vrouw. Ze heeft haar transitie afgerond en heeft een testosteronniveau gepresenteerd dat consistent is met dat van de UCI, de internationale wielerfederatie, om te kunnen concurreren in de damescategorie. Ondanks alles piekert een deel van het peloton. Austin Killips wordt ervan beschuldigd “het vrouwenwielrennen te hebben vermoord”. Een bekend refrein. En complex omdat het debat over transgenderatleten, in het bijzonder vrouwen die bij de geboorte een man zijn toegewezen, kwesties betreft over bio-ethiek, mensenrechten, genderidentiteit en sportieve gelijkheid. En bij gebrek aan een internationale wetenschappelijke consensus over deze kwestie komen beschuldigingen van ‘vals spelen’ bij elke opmerkelijke prestatie weer naar boven, waarbij tegenstanders een verondersteld biologisch voordeel van transatleten ten opzichte van hun cisgenderconcurrenten aan de kaak stellen – inclusief de identiteit van het geslacht komt overeen met het geslacht dat is toegewezen aan geboorte.In de afgelopen maanden zijn deze houdingen refLGBT +OJ Parijs 27Amélie Oudéa-CastéraAthlétismeZwemmen 

“Dit bericht is een samenvatting van onze informatiemonitoring”