Ik ben een van de vele feministische schrijfsters en linkse activisten (vrouwen en mannen) die worden 'gecanceld' omdat hun denkbeelden niet voldoen aan de 'woke'-regels.
Mijn zonde is drievoudig. Zich publiekelijk uitspreken tegen het huwelijk (zowel hetero- als homoseksueel) toen het een linkse indicator was geworden. Ik was tegen de medicalisering van medisch geassisteerde voortplanting (MAP) voor niet-steriele lesbiennes, omdat ik vind dat het niet nodig is om naar een kliniek te gaan voor inseminatie met bevroren sperma, als je het thuis kunt doen. En vandaag, omdat ik het aandurfde om een boek te schrijven over meisjes die jongens worden, waarin ik een zogenaamd 'butch' alternatief bied voor de geslachtsverandering, zoals de Amerikanen zeggen. Met 'butch' worden 'mannelijke' meisjes bedoeld die zich voor een man 'uitgeven', dat wil zeggen dat ze van het ene geslacht naar het andere 'overgaan' door een broek te dragen en openlijk uit te spreken dat ze willen dat vrouwen een vrij en onafhankelijk leven leiden. Als 75% van de mensen die van het ene geslacht naar het andere gender 'transformeren' meisjes zijn, roept dat vragen op over de status van meisjes in onze maatschappij. En als hen hormonen en een operatie worden aangeboden als oplossing voor hun ongemak, verdient dat aandacht. En dat zou een debat binnen de progressieve linkerzijde moeten aanwakkeren. Maar de wokes willen daar niets van horen. Homoseksualiteit is niet langer emanciperend. Geslachtstransitie wordt de oplossing voor liefdes die niet voldoen aan heteroseksuele stereotypen.
Dus boycotten we boeken, verstoppen we ze in boekwinkels, zetten we journalisten onder druk om ze niet te recenseren, saboteren we openbare gelegenheden, zoals in Rennes, de bar "La Part des Anges", die moest sluiten na een aanval van neofeministen en transgenders. De gewelddadigheid van het weigeren van elk kritisch betoog heeft in onze democratie onvoorstelbare proporties aangenomen, een teken dat onze samenleving in ernstige problemen verkeert.
Maar dat is nog niet alles. Tegenwoordig wordt ons werk met volledige morele straffeloosheid gestolen, zoals mij onlangs overkwam bij twee documentaires over Violette Morris, ook al ben ik haar biograaf. Bij de eerste film werd ik na een drie uur durend interview met de regisseur eruit gegooid, omdat de crew de aanwezigheid van een historicus die een zogenaamd anti-transgender boek had geschreven – dat ze uiteraard niet hadden gelezen – niet kon verdragen. De andere documentairemaakster censureerde mij omdat mijn aanwezigheid haar plan om van Violette Morris een icoon van transactivisme te maken, in de weg stond. Het vervalsen van de geschiedenis door elk argument dat ideologische vooronderstellingen tegenspreekt, het zwijgen op te leggen, is weer een acceptabele praktijk geworden. Omdat ideologie de geschiedenis heeft vervangen. En op politiek vlak heeft ideologie elk rechtvaardigheidsgevoel vervangen. Lesbiennes worden dus simpelweg uit de LGBT-centra gezet die door de overheid worden gefinancierd om ‘LGBT-rechten’ te verdedigen. Deze centra zijn gekoloniseerd door transactivisten en willen geen universalistische feministen meer in hun gebied. De trans-ideologie regeert en spreekt luid en duidelijk namens vrouwen, onder het voorwendsel dat zij zich "vrouw voelen" en voor sommige transgenders "zich lesbienne voelen". Dat is het toppunt van ironie.
Maar kunnen we de groep censoren die overal actief is om normen en verboden te herstellen, werkelijk woke noemen? In feite is het een heel ideologisch systeem van gedachtencontrole, revisionisme van de geschiedenis en de wetenschap dat in de afgelopen jaren is ingevoerd, als onderdeel van een lange geschiedenis van onderdrukking. Van inquisiteurs uit de Renaissance die op heksen jaagden tot koninklijke censoren die iedere uitdaging aan de absolute monarchie van het Goddelijk Recht de kop indrukten, via het stalinisme, het nazisme en alle dictatoriale machten: er is geen gebrek aan manieren om kritiek het zwijgen op te leggen. De nieuwigheid is nu dat de censoren beweren dat ze onderdrukte minderheden zijn. Zij eisen rechtvaardigheid door een beroep te doen op de kracht van de technowetenschap, op die van de farmaceutische industrie en, last but not least, door de even krachtige bron van schuldgevoel in het Westen te activeren ten aanzien van slavernij en kolonisatie.
Het is een grote eer om ze woke te noemen. Wat maakt zich nu eigenlijk druk om deze kettersvervolgers die psychische biseksualiteit negeren en geloven dat geslacht bij de geboorte wordt "toegewezen", dat de Ander niet bestaat, dat gelijkheid identiteit is en dat het herstellen van genderstereotypen een proces van identiteitsvorming is?
Vrijheid van gedachte is een lange strijd geweest, geleid door werkelijk ontwaakte mensen die afstand hebben genomen van de heersende opvattingen.
Voor boeddhisten is spiritueel ontwaken synoniem met zelfrealisatie en 'bevrijding'. Onze censoren lijken meer op fanatici, verblind door de zekerheid dat ze HET antwoord hebben gevonden op hun existentiële problemen. Het feit dat ze mensen die zich niet aan de regels houden, met geweld afwijzen, laat zien dat ze diep van binnen twijfelen aan de geldigheid van hun overtuigingen. Was het niet de psychoanalyticus Jung die zei: "Fanatisme is de overcompensatie van twijfel."
***
Marie-Jo Bonnet is historicus, schrijfster en feministe. Laatst gepubliceerde boeken: Jean Cocteau “Ik hou van je tot de dood”. Correspondentie met Jean Desbordes 1925-1938. Uitgave door Marie-Jo Bonnet, Albin Michel, 2023 en (met Nicole Athea) Als meisjes jongens worden, Odile Jacob, 2023.
Deze tekst is te vinden op Veroorzaker.
