(Artikel oorspronkelijk gepubliceerd in Le Point op 18-01-2021)
Idee. Overblijfselen van een monarchaal universum met misselijkmakende seksistische en patriarchale ondertonen, een schaakbord condenseert alle ongelijkheden en alle discriminaties. Mislukkingen zijn gebaseerd op een racistische en overdreven binaire verdeling van de wereld. Het tonen van de samenleving in naast elkaar geplaatste witte en zwarte dozen grenst aan segregatieve verwerping. Door binair geracialiseerde teams tegen elkaar op te zetten, wordt noodzakelijkerwijs etnische wrok gevoed. Door, zelfs voor een zogenaamd spel, strategieën tot leven te brengen die eenvoudigweg gericht zijn op het beschermen van een dominante man (de “koning”), worden de donkerste uren van ons nieuws in herinnering gebracht. Kortom: we moeten handelen!
Instructies voor gebruik. Allereerst is het noodzakelijk om de onderdelen te hernoemen. Sommigen zullen zelfs moeten worden geëlimineerd. We moeten dan de spelregels herzien. Wat de acht pionnen betreft, bestaat de elegante oplossing erin ze, zoals nu gebruikelijk is, pionnen te noemen. Voor krankzinnigen – aanduiding van een ander tijdperk – gaan we uiteraard over ‘mensen met een verstandelijke beperking’ omdat gek en gek, of gek klinkt totaal onjuist. Het probleem blijkt ingewikkelder te zijn aan de kant van de renners. Het kiezen van ruiters zou geen recht doen aan het speciësistische probleem dat zich voordoet. Iedereen zal het gemerkt hebben: de genoemde ruiters zijn eigenlijk paarden. Dus we zullen deze stukken hernoemen, paard of merrie, of nog preciezer geschreven, paarden. Voor de koning en koningin (nee, wat een schandaal!) wijst de uitdrukking ouder 1 en ouder 2 de weg. Bovendien kunnen ‘één’ en ‘twee’ uiteindelijk genoeg zijn. De torens zouden, als duidelijke fallocratische symbolen, verdwijnen. Vervangen door bijvoorbeeld twee giraffen. Vanuit het oogpunt van de spelregels legitimeert niets op natuurlijke wijze verschillende reisrechten. Ondifferentiatie zou daarom de overhand hebben. Wat de kampioenschappen betreft, is diversiteit essentieel. Elk spel moet gemengd zijn, omdat, in tegenstelling tot andere sportdisciplines, geen enkele genderoverweging het opleggen van strikte gelijkheid kan verbieden. Elke sessie zou dus tegenover een meester en een minnares staan. Ten slotte vereist het inheemse perspectief een essentiële herziening: het einde van de overheersing van de blanken (die altijd de eerste stap zetten). De beste optie, meer "kleurenblind", is die van stukken van alle kleuren op een regenboogschaakbord. Het hervormen van eeuwenoude regels is zeker ingewikkeld. Maar het is tegen deze prijs dat we de samenleving zullen veranderen. Hoe het ook zij, na het schaken zal uiteraard de beurt komen aan het damspel (wiens naam alleen al provocerend is). Dan het ganzenspel (een vernederende competitie). Dan, ten slotte, alle normen en gewoonten.
De stijloefening mislukt niet en mac de inclusieve logorrhea. Het is in de eerste plaats bedoeld om te glimlachen om groteske overdrijvingen, waarvan de omvang niet mag worden geminimaliseerd. Door de extremen van de inclusieve sabir te pastichiseren, kunnen we de zinloosheid ervan benadrukken.
