Een controversiële en gecensureerde conferentie
Het onderwerp van de conferentie van Florence Bergeaud-Blackler op 5 maart tijdens de regionale raad van Hauts-de-France in Lille is al meerdere malen aan bod gekomen op verzoek van verschillende verenigingen die zich links of rechts noemen of zich helemaal niet als partijdig profileren. Het werk dat zij presenteert[1]is geen politiek manifest of een militante verhandeling, maar een wetenschappelijk boek met een didactisch doel. Het is daarom des te verrassender dat deze conferentie niet op een universiteit kon plaatsvinden, om redenen die gezien de kwaliteit van het werk nog steeds merkwaardig zijn... Dit werk over Frérisme is in feite het resultaat van dertig jaar onderzoek, dat in Bordeaux is begonnen en vervolgens op nationale schaal is uitgebreid.
De ideologie van de Moslimbroederschap: tussen traditie en moderniteit
Dit verdrag is een heilzame herinnering, het werpt licht op een organisatie die er de voorkeur aan geeft in de schaduw te floreren: de Moslimbroederschap. Een broederschap die in 1928 werd opgericht door een jonge Egyptische student, Hassan el-Banna, die in opstand kwam tegen de verwestering van de elites van zijn land en die graag een her-islamisering wilde leiden – volgens zijn eigen opvattingen – van Egypte en de islamitische wereld. De broederschap breidde zich vervolgens uit in een regionale context die gekenmerkt werd door de val van het Ottomaanse Rijk en de ontbinding van het kalifaat in 1925. Een schokkende verdwijning voor tijdgenoten en die veel Arabische denkers in twijfel trok. Later vroegen ze zich af welke houding ze moesten aannemen ten opzichte van de westerse moderniteit en de invloed daarvan in het Midden-Oosten. De stroom van de salafistisch Zo ontstond aan het begin van deze eeuw een aantal entiteiten die weliswaar verschillen in hun werkingsmiddelen, maar die toch een gemeenschappelijke oorsprong hebben. Jihadisme staat voor gewapende strijd, het openlijk voeren van een heilige oorlog; politieke islam verwijst naar de oprichting van nationale politieke partijen die via de stembus de macht kunnen grijpen, zoals geïllustreerd door Erdoğan in Turkije; Een andere dimensie is Broederschap: een transnationaal netwerk van geïndoctrineerde militanten dat streeft naar de oprichting van een kalifaat.
De Broederschap heeft mentoren, met name Yûsuf al-Qarâdâwi, de opvolger van el-Banna, en onderhoudt een paradoxale relatie met de moderniteit. Politieke en sociale moderniteit is inderdaad verboden. Een goede activist van de Moslimbroederschap moet de "onwettige" mensen in zijn huis of bij zijn buren opsporen en elimineren (vrijwillig of met geweld, voor zover het hem betreft), om de natiestaat te verwerpen, die alleen maar een avatar zou zijn van westerse ongelovigen. Ze zijn echter geen ouderwetse predikers die verdwaald zijn in de ruïnes van Palmyra of de grotten van de Hindu Kush. Ze zijn fervente aanhangers van de moderne technologie en van het gebruik van alle beschikbare middelen om de boodschap van broederschap te verspreiden. De Moslimbroederschap is zowel revolutionair als pragmatisch. Om de shariawetgeving met kracht te laten regeren, moeten ze dat via tweets doen.
Hun uiteindelijke doel? Herstel het kalifaat, dat hun voorschriften en interpretatie van de islam volgt. Zoals el-Banna schreef: "Wij zijn een idee, een dogma, een gedragslijn", met theocratie als ons uiteindelijke doel. Om dit doel te bereiken, stelde al-Qarâdâwi in de jaren negentig een langetermijnstrategie voor, die erop gericht was de macht te grijpen door een constant machtsevenwicht met de gevestigde staten te creëren. En hoewel de broederschap in Egypte is ontstaan en nog steeds actief is in de moslimwereld, heeft ze inmiddels een missiegebied in het Westen gevonden.
Een strategie van infiltratie en geleidelijke verovering
De opkomst ervan vond aanvankelijk heel discreet plaats, via een poging om te preken op universiteiten in Noord-Amerika. Daarbij werd gebruikgemaakt van het klimaat van vrijheid van meningsuiting in de jaren zestig en, breder, van de mogelijkheden die de liberale democratie in de Verenigde Staten bood. Als de westerse moraal bepaalde denkers, die naar hun land van herkomst zijn teruggekeerd, angst heeft ingeblazen, zoals Sayyid Qutb, een van de belangrijkste denkers van de hedendaagse jihadisten, dan zien anderen het Westen als een land van missie, een ruimte die bevorderlijk is voor subversie en verovering, aangeduid als de "Dar al-Ahd" of "land van het pact". Het Westen wordt een prioritair doelwit, een te veroveren doel of, volgens de auteur, een ‘sharia-compatibele’ samenleving.
Om dit doel te bereiken, volgt de Broederschap wat terecht een strijdplan genoemd kan worden, een 'islamisering van dichtbij naar veraf'. Er wordt op verschillende schaal geworven, maar bij voorkeur worden jonge mensen geworven. Men hoopt dat zij via een domino-effect hun families kunnen bekeren tot de leer van de beweging. Ook de verenigingswereld en de sportclubs zijn plaatsen van bevoorrechte bekeringsijver. Houd er echter rekening mee dat deze werving niet voor iedereen openstaat, maar dat er sprake is van een zorgvuldige selectie. Iemand die veelbelovend wordt geacht, wordt eerst benaderd via een verenigingsactiviteit of een sportclub. Hij of zij kan zich laten testen en zich vervolgens op de lange termijn laten heropvoeden. Zo wordt hij geleidelijk aan een volwaardig lid en klimt hij dankzij zijn loyaliteit op in de hiërarchie. En als hij niet als nieuwe broeder wordt geaccepteerd, wat maakt het dan uit, de broederschap heeft immers ruim de tijd gehad om hem te indoctrineren.
Deze methoden blijven discreet en de Moslimbroederschap verbergt zorgvuldig de omvang van haar activiteiten, hoewel ze niet aarzelt om af en toe in het openbaar te verschijnen. Vooral tijdens het congres van de Franse moslims (MF), voorheen de Unie van Islamitische Organisaties van Frankrijk (UOIF), dat elk jaar wordt gehouden en ongetwijfeld de belangrijkste manifestatie is van de politieke islam in de Europese publieke ruimte.
Deze veroveringsbeweging met een revolutionaire doctrine volgt een lijn die al-Qarâdâwi in zijn geschriften heeft uitgezet: het vormen van een avant-garde elite, het doordringen van de publieke opinie met het vocabulaire van de broederschap (vandaar de term "islamofobie" die tegenwoordig zo wijdverbreid is) en het creëren van een internationaal klimaat dat klaar is om de beweging met een zekere toegeeflijkheid te ontvangen. Hun doel is dus duidelijk verwoord door de leiders van de beweging, met reëel gevaar tot gevolg. Het vermogen om zich aan te passen aan de lokale omstandigheden, om hun woordenschat aan te passen aan de militante taal van radicaal links, verklaart hoe deze laatste steeds meer geïnfiltreerd kon raken, zowel in Frankrijk als in België en het Verenigd Koninkrijk.
We hebben hier dus te maken met een gepland offensief en, wat misschien nog wel het meest verontrustend is, de doelstellingen ervan lijken goed op weg te zijn hun doel te bereiken. Dit komt door een wijdverbreide blindheid... en dan hebben we het nog niet eens over de gezonde dosis lafheid onder de Franse elite.
