Meer informatieHet zijn filosofen, archeologen, kunstenaars... Deze vaak jonge Afrikaanse intellectuelen of afstammelingen van immigranten vernieuwen vandaag de dag het debat over de herinnering aan het kolonialisme en de slavernij volledig. Sommigen hebben in het buitenland gestudeerd (of gewoond), anderen zijn in hun land gebleven, maar ze werken allemaal aan het terugwinnen van hun geschiedenis. Met talent en genialiteit schetsen ze nieuwe oplossingen om te reageren op de problemen van het heden en de toekomst. In dit nummer wilden we hun stem laten horen. Dit bestand is een langetermijnproject. Courrier International is al enkele jaren partner van het Film Festival en Forum on Human Rights (FIFDH), georganiseerd in Genève (van 10 tot 19 maart), parallel aan de gewone zitting van de VN-Mensenrechtenraad. En dit bijzondere item, dat u op onze 360°-pagina's kunt bekijken, sluit aan bij een deel van de programmering van het festival. In de buitenlandse pers zijn onze journalisten al weken bezig met het identificeren en beschrijven van portretten van deze nieuwe figuren die andere verhalen construeren dan die welke door de koloniale machten zijn vastgesteld. Lees ook: Opinie. Voor een dekolonisatie van de ecologie in Afrika is er in de eerste plaats Olúfémi O. Táíwò was een van de opkomende figuren in de Amerikaanse filosofie. Zijn ouders verlieten Nigeria begin jaren 1980 om zich te vestigen in de San Francisco Bay Area, waar hij werd geboren. De Amerikaanse site Grist schetst een stralend portret van deze jonge hoogleraar (vandaag gevolgd door bijna 63 abonnees op Twitter). Zijn doel: de gevolgen van klimaatverandering centraal stellen in de kwestie van herstelbetalingen, en de erfenis van de kolonisatie en het begrip rechtvaardigheid heroverwegen. Niets minder. ‘Als we rechtvaardigheid willen bewerkstelligen, moeten we eerst erkennen dat we in een onderling verbonden wereld leven, waarin risico’s en voordelen op een diepgaande ongelijke manier zijn verdeeld’, schrijft John Thomason, de auteur van het artikel waarin de denkbeelden van Olúfémi O worden beschreven. Táíwò. De filosoof, legt Thomason uit, 'gelooft dat een werkelijk rechtvaardig herstelprogramma ook moet zijn wat hij noemt 'een middel om de wereld vorm te geven'. We moeten dus niet alleen rijkdom en hulpbronnen herverdelen: we moeten op duurzame wijze een omgeving creëren waarin iedereen kan floreren.” Het is dit dichte maar absoluut fascinerende portret dat ons dossier opent. In Kenia ontmoette een journalist van de Christian Science Monitor nog een van deze nieuwe figuren: Chao Tayiana Maina, die er haar missie van heeft gemaakt om lokaal erfgoed te promoten door middel van digitale technologie. “De koloniale machten legden hun verbijsterde en verheerlijkte versie van het koloniale verleden in Oost-Afrika grotendeels op aan de collectieve verbeelding”, schrijft Carlos Mureithi. Over de geschiedenis van de spoorwegen, net als over een opstand die in de jaren vijftig hardhandig werd onderdrukt, legt Chao Tayiana Maina een ander verhaal op, “de vergeten of opzettelijk verborgen elementen van de geschiedenis opgraven”, ver van institutionele bronnen en door gebruik te maken van de kennis van lokale populaties. De jonge historicus vertrouwt toe: “Het terugnemen van de controle over het verleden geeft een heel sterk gevoel van macht. Het is erg schadelijk voor het zelfbeeld om de eigen identiteit door iemand anders gedefinieerd te zien worden.” Woorden die alle portretten weerspiegelen die in dit bestand worden gepresenteerd, inclusief de afbeeldingen van de Nigeriaanse fotograaf die het illustreert. Op zijn eigen manier onderzoekt Ayobami Ogungbe het verleden en het daaruit voortvloeiende heden, met bijzondere aandacht voor identiteiten. We hebben het hier ook over een nieuwe generatie archeologen die lokaal in Soedan zijn opgeleid. Een grote verandering, volgens de Guardian. “De kosten van levensonderhoud, de klimaatcrisis, migraties, reflectie op onze identiteit: de archeologie zou al deze vragen moeten oproepen. We moeten iets nieuws, rechtvaardigs bouwen, dat rijker en relevanter is”, nodigt een archeoloog van Somalische afkomst uit. Het zijn deze woorden, deze nieuwe verhalen die we deze week wilden benadrukken. Een echte stap opzij van de huidige gebeurtenissen die we volledig accepteren, terwijl de mobilisatie tegen de pensioenen in Frankrijk toeneemt met de staking van dinsdag 7 maart. Dit schema liet ons niet toe om reacties van de buitenlandse pers te integreren. Maar we komen hier uiteraard op terug op onze site en zeer uitgebreid in het weekblad van volgende week. Goed om te lezen.
Het zijn filosofen, archeologen, kunstenaars... Deze vaak jonge Afrikaanse intellectuelen of afstammelingen van immigranten vernieuwen vandaag de dag het debat over de herinnering aan het kolonialisme en de slavernij volledig. Sommigen hebben in het buitenland gestudeerd (of gewoond), anderen zijn in hun land gebleven, maar ze werken allemaal aan het terugwinnen van hun geschiedenis. Met talent en genialiteit schetsen ze nieuwe oplossingen om te reageren op de problemen van het heden en de toekomst. In dit nummer wilden we hun stem laten horen.
Dit bestand is een langetermijnproject. Gedurende meerdere jaren, Internationale post is partner van het Film Festival en Forum on Human Rights (FIFDH), georganiseerd in Genève (10 tot 19 maart), parallel aan de gewone zitting van de VN-Mensenrechtenraad. En dit bijzondere bestand, te vinden op onze 360°-pagina's, resoneert met een deel van de festivalprogrammering. In de buitenlandse pers hebben onze journalisten wekenlang portretten geïdentificeerd en terzijde gelegd van deze nieuwe figuren die andere verhalen construeren dan die van de koloniale machten.
Allereerst is er Olúfémi O. Táíwò, een van de opkomende figuren van de Amerikaanse filosofie, wiens ouders begin jaren tachtig Nigeria verlieten om zich te vestigen in de San Francisco Bay Area, waar hij werd geboren. De Amerikaanse site Maalkoren schetst een stralend portret van deze jonge professor (vandaag gevolgd door bijna 63 abonnees op Twitter). Zijn doel: de gevolgen van klimaatverandering centraal stellen in de kwestie van herstelbetalingen, en de erfenis van de kolonisatie en het begrip rechtvaardigheid heroverwegen. Niets minder.
“Als we gerechtigheid willen bereiken, moeten we eerst erkennen dat we in een onderling verbonden wereld leven, waarin risico’s en beloningen op zeer ongelijke manieren worden verdeeld.” schrijft John Thomason, de auteur van het artikel waarin de gedachten van Olúfémi O. Táíwò worden beschreven. De filosoof Thomason legt uit: “is van mening dat een echt rechtvaardig herstelprogramma [...] ook moet zijn wat hij noemt 'een manier om de wereld vorm te geven'. We moeten dus niet alleen rijkdom en hulpbronnen herverdelen: we moeten op duurzame wijze een omgeving creëren waarin iedereen kan floreren.”
Het is dit dichte maar absoluut fascinerende portret dat ons dossier opent. In Kenia, een journalist uit Christian Science Monitor ontmoette nog een van deze nieuwe figuren: Chao Tayiana Maina, die er haar missie van heeft gemaakt om lokaal erfgoed te promoten via digitale technologie. ‘De koloniale machten hebben hun verbijsterde en verheerlijkte versie van het koloniale verleden in Oost-Afrika grotendeels aan de collectieve verbeelding opgelegd’ schrijft Carlos Mureithi. Over de geschiedenis van de spoorwegen, en over een opstand die in de jaren vijftig hardhandig werd onderdrukt, legt Chao Tayiana Maina een ander verhaal op: “graaft de vergeten of opzettelijk verborgen elementen van de geschiedenis op”, ver weg van institutionele bronnen en door gebruik te maken van de kennis van de lokale bevolking. De jonge historicus vertrouwt toe:
“Het terugnemen van de controle over het verleden geeft een heel sterk gevoel van macht. Het is zeer schadelijk voor het zelfbeeld om de eigen identiteit door iemand anders gedefinieerd te zien worden.”
Woorden die alle portretten weerspiegelen die in dit bestand worden gepresenteerd, inclusief de afbeeldingen van de Nigeriaanse fotograaf die het illustreert. Op zijn eigen manier onderzoekt Ayobami Ogungbe het verleden en het daaruit voortvloeiende heden, met bijzondere aandacht voor identiteiten.
We hebben het hier ook over een nieuwe generatie archeologen die lokaal in Soedan zijn opgeleid. Een grote verandering, naar de mening van de Voogd. “De kosten van levensonderhoud, de klimaatcrisis, migraties, reflectie op onze identiteit: de archeologie zou al deze vragen moeten oproepen. We moeten iets nieuws, rechtvaardiger, rijker en relevanter bouwen.” nodigt een archeoloog van Somalische afkomst uit.
Het zijn deze woorden, deze nieuwe verhalen die we deze week wilden benadrukken. Een echte stap opzij van de huidige gebeurtenissen die we volledig accepteren, terwijl de mobilisatie tegen de pensioenen in Frankrijk toeneemt met de staking van dinsdag 7 maart. Dit schema liet ons niet toe om reacties van de buitenlandse pers te integreren. Maar we komen hier uiteraard op terug op onze site en zeer uitgebreid in het weekblad van volgende week. Veel leesplezier.
“Dit bericht is een samenvatting van onze informatiemonitoring”
