Voorheen leidden top business schools managers op die in staat waren een balans te lezen, een markt te begrijpen, een strategie te implementeren en soms zelfs rijkdom te genereren. Bij ESSEC innoveren ze duidelijk: ze leiden nu denkers op... maar wel denkers die gestuurd worden.
De nieuwste interne communicatie van de school is een meesterwerk in zijn soort. Met de trillende ernst van grootse managementceremonies vernemen we dat ESSEC heeft besloten een beslissende stap in de geschiedenis van de mensheid te zetten: het integreren van de vermelding V/M/X+ in de vacatureteksten.
Inclusief kapitalisme heeft daarmee zijn magische formule gevonden. Voorheen werden vaardigheden gerekruteerd. Nu wordt de typografische kwaliteit benadrukt. De toevoeging van een X+ Het wordt een daad van institutionele moed, een soort drieledig strategisch plan. Je kunt je de overweldigde kandidaten al voorstellen: eindelijk een school waar ze niet alleen op hun academische prestaties worden beoordeeld, maar ook in een omgeving die door de personeelsafdeling is vormgegeven.
Maar ESSEC stopt daar niet. Het is ook de bedoeling om Pride Month institutionaliserenHet woord is prachtig. Institutionaliseren. Met andere woorden: eindelijk, jaarlijkse conformiteit, met een kalender, knoppen, een Moodle-module en specifieke communicatie. Juni wordt zo de verplichte maand van gestructureerde spontaniteit, in woke-stijl.
Omdat er een Moodle-platform is. Natuurlijk. Het hedendaagse bewustzijn wordt uitgedrukt via modules. We klikken. We debatteren niet meer: we volgen een training. We ontmoeten geen mensen meer: we leren de "juiste reflexen". Dit alles natuurlijk in dat betreurenswaardige en deprimerende jargon waarin we nooit echt zeggen wat we doen. In plaats daarvan: we "creëren ruimtes", we "stimuleren reflectie" en we "maken duurzame vooruitgang voor het collectief".
Het hoogtepunt is bereikt met hun nieuwe POP HRIS, dat nu de volgende zaken integreert: naam van gebruik en "genderidentiteit", om "de realiteit van ieder individu" beter weer te geven. Ieder individu, echt? En wat te denken van "ieder individu", "ieder individu" of "ieder zelfbenoemd talent in zijn inclusieve potentieel"? Nee? Weg ermee? Toch te ingewikkeld? Zelfs Newspeak kent soms preutse trekjes.
En alsof dat nog niet genoeg is, kondigt de school ook nog eens haar lesmateriaal aan: leesmateriaal, artikelen, podcasts, een woordenlijst, een gids voor bondgenoten, een AGIR-gids en de Teale-serie voor "het ontwikkelen van tolerantie". Tolerantie wordt zo een product voor permanente educatie. Een soft skill. Een HR-badge. Een middel om bewustwording te creëren. Misschien binnenkort wel een regel op LinkedIn: "Tolerantie op gemiddeld niveau - ESSEC-certificering". Ik ga niveau A van het Common European Framework of Reference for Languages (CEFR) in ieder geval niet halen, dat is duidelijk.
Het meest opvallende is niet dat ESSEC communiceert over inclusie. Een instelling kan herhalen dat ze discriminatie afwijst en individuen respecteert. Het tegenovergestelde zou misdadig zijn. Maar waarom de noodzaak om zo'n show op te voeren? Het begint allemaal als een klucht en eindigt in een tragedie: het is de transformatie van gelijkheid in bureaucratisch theater, van individuele vrijheid in protocol, van respect in louter poseergedrag, van menselijke diversiteit (de echte, de enige die ertoe doet – maar die de ESSEC-studentenpopulatie niet kenmerkt) in een communicatiemiddel. We dachten dat business schools moesten leren onderscheid te maken tussen realiteit en verhalen. ESSEC laat ons zien dat ze voor verhalen in plaats van realiteit hebben gekozen.
Wie woke is, gaat failliet?
