Bij Mediapart komen we nooit zonder absurditeiten te zitten. Hun laatste enorme omvang, gedateerd 10 juli, zou je kunnen beschouwen als de grap van de zomer: de groepsfoto's van de nieuw gekozen afgevaardigden laten zien dat ze veel te blank zijn!
Voor Mediapart gaat het niet om de politieke kleur, maar om de huidskleur. We weten niet welke subtiele kleurenkaart onze drie briljante journalisten (ook schrikbarend bleek) in staat stelde deze observatie vast te stellen, maar laten we ze geruststellen. Aan het begin van het schooljaar, nu de zomerbruine kleur zijn werk heeft gedaan, zal de vergaderzaal misschien een teint hebben gevonden die meer in overeenstemming is met hun smaak. Onvoldoende, ongetwijfeld, want onder deze bewonderaars van terreur en theocratieën, die de democratie negeren, leve de slachtofferocratie!
Geen kwestie meer van het kiezen van plaatsvervangers. Laten we ze – uiteraard via de Mediapart Commissie voor Openbare Veiligheid – kiezen die representatief zijn voor de nieuwe verdoemden van onze aarde. Er zal een hoog percentage “raciale” mensen nodig zijn. Maar daar beginnen de moeilijkheden: welke kleuren, tinten en mogelijke mixen zullen er worden gekozen? Is het nodig om een certificaat van niet-aryaniteit te overleggen? Meer dan drie generaties? Ook zal een bepaald percentage gehandicapten onvermijdelijk zijn, met een combinatie van motorische, zintuiglijke, verstandelijke en meervoudige beperkingen. En deze ‘slachtoffervertegenwoordiger’ of intersectionele Vergadering, om het wetenschappelijker te zeggen, zal de dwergen, de reuzen, de stotteraars, de roodharigen en natuurlijk de kale niet kunnen negeren. Maar wat moeten we in deze cohort van ‘onderdrukte’ mensen doen met transseksuelen? Omdat ze maximaal 0,1% van de volwassen bevolking vertegenwoordigen, kunnen ze echter één zetel krijgen. Omdat de Assemblee 1 afgevaardigden heeft, een oneven aantal, zou deze “gekozen functionaris” onze eminente journalisten op zijn minst hoofdpijn besparen door hen toe te staan een vergaderzaal te vormen met gelijkheid tussen mannen en vrouwen, een essentieel egalitair criterium.
Maar in feite telde Mediapart de Joodse gekozen functionarissen niet mee! Ongetwijfeld rekende hij hen tot de ‘blanken’ (noodzakelijkerwijs burgerlijk, bevoorrecht en, oxymoron, noodzakelijkerwijs vies). Gelukkig voor onze subtiele media heeft Rachel Khan geen mandaat aangevraagd en voor zover wij weten is er geen afstammeling van Falasha uit Ethiopië gekozen. Elementen die het oordeel van onze inquisiteurs tijdens hun witheidsproces zouden hebben ondermijnd. Moeten we, om elke dubbelzinnigheid in hun colorimetrische schattingen in de toekomst en met de chronische intellectuele oneerlijkheid die deze afzonderlijke media kenmerkt, te vermijden, de komende publicatie verwachten van een artikel waarin Joodse gekozen functionarissen worden uitgenodigd een onderscheidend teken op hun borst te dragen? Voor hun eigen bestwil, uiteraard!
